Psikiyatrist Dr.Mustafa Merter’in “Dokuz Yüz Katlı İnsan” kitabının yayınlanmasının hemen ardından Aktüel Dergisi’nde korkunç bir kapakla, Depresyona karşı zikir terapisi” başlığıyla bir tanıtım röportajı çıkmıştı. Bugün Bostancı deniz otobüsü iskelesinden geçerken gazete bayisinde Aksiyon Dergisi’nin kapağında “Umre Terapisi” başlığını görünce aldım. Konu yine Mustafa Merter’di. Bu sefer çok daha detaylı, açıklayıcı ve sansayondan uzak bir röportaj vardı. Ama kendisine Coelho’dan atıfla “Türk simyacı” gibi bir sıfat yakıştırılmış olması bana tuhaf geldi. Yazıyı okumak isteyenler için: link

‘Her insanda, doğduğu andan itibaren onun gölge gibi izleyen bir ölüm korkusu var. İnsan çok hassas bir varlık. Bir sabun köpüğü gibi her an patlamaya hazır. İşte bu sabun köpüğünü güçlü kılmak ve ölümsüz hale getirmek için sürekli buna bir şeyler katmak istiyor insan, gerek maddî gerek manevi açıdan; iktidar, güç, işte ne varsa. Yaşlanıp güzelliği gidince, bir sevdiğini kaybedince, işinde bir şekilde sarsıntı geçirince o katmak istedikleri dökülmeye başlıyor. Ölüm korkusu sarıyor insanı.’

Hak suretidir âlem-i imkân ile Âdem
bundan güzeli nerede ki, cennette mi sandın?

Her yer ne güzel menba-i hüsn .
insan güzeli; sen de bu cemâli, hûri gilmanda mı sandın?

Her yerde, fakat arifin kalbindedir Allah .
Yoksa sen onu arz-u semavatta mı sandın?

Dünya diyerek geçme sakın, buradadır herşey.

Mizan-u siratı, mutlaka orda mı sandın?

Cennetü düzah, gammü sürür, zulmet ile nur ;
yaptıklarının gölgesi, hariçte mi sandın?

Bilgin sana kiymet, talebin neyse, o’sun sen;

İnsanligi; sade yiyip icmekte mi sandın?

Halin neyse, müşteri sen oldun o hâle .
Noksanı meğer, Adl-i İlahi’de mi sandın?

Fikrim bu benim, virdim ise her lahzâda “âh!”
Sen âh-ı ateş sûzumu, beyhûde mi sandın?

Yeniler her âh ile Kenân, Ahd-i Elest’i
Âhım acaba nefha-i habide mi sandın?

KENAN RUFAİ Hz.

saat 17 suları atrium otoparkından yunus emre camisi tarafında beklemekte olan annemin yanına gitmek için karşıdan karşıya geçerken, mavi honda jazz marka bir araba çarptı. yere yuvarlandım. kaza oldu.

uykusuz geceden arta kalan günün sonu.

eve dönüş öncesi b telefonu. buluşma yeri: pastane terası.

tahta çin oyuncak reyonundan birkaç parça eşya.

boş kafe: köşe masa. plastikhasır koltuk. i oturdu.

heybetiyle geliverdi B, beraberinde 3 kişi. Kültablası istedi, çay söyledi, keyifle başladı konuşmaya.

heyecan sarmaladı, i ne yapacağını şaşırdı. göz teması: yok. saygı belirtisi: yapamadı. tören bitmiş olmalı. B’nin zarafeti. i, gözünü alamadı. sigara tutuşu, masaya yaslanışı. kulağına çalınan konuşmalar. yanına gitsem. olmaz. yanındakilere açıklama yapması gerekir. şeklim şemalim yerinde değil. bir dolu düşünce. içini acı kapladı. aynı mekanda. dışarıda. bu kadar yakın: daha önce hiç olmamıştı. anlamı nedir. bilemedi.

b geldi sonra. tişört var üzerinde. ayağa kalktı karşılamak için. ah keşke B geldiğinde de ayağa kalkabilseydi. öpüştüler. oturdular. ne var ne yok’lar başladı. i’nin aklı çapraz masada. B ile b arasında. elektrik fırtınası. yorgun sandı b, uykusuzluk bahanesi. keyifsiz konuştular. suskunluğa çare, genç garson belirdi. lüzumsuz bilgiler verdi. garsonun arkasından kaçamak bakışlar. ara sıra kambur sırtını dik tutmaya çalıştı. durşunu tarttı. bakıyor mudur bana. ne düşünüyordur. açılamadığı sevdiğiyle aynı mekanda karşılaşan ihmalkâr aşığa benzetti kendini. kulağına gelen kelimelerden kendine mânalar çıkarmaya çalıştı. b gittiği yerlerden, yediği restoranlardan bahsediyordu. ikisinin konularını tarttı. ne kadar farklı. kişi kendini söylermiş. yorgunsun dedi b, kalkalım dedi i.

giderken en azından başıyla selamlaşmayı hayal etmişti. oyalandı. b önünden perde gibi geçti. B’ye baktı. karşısındakinin içine ilahi bir sevecenlikle gülümsüyordu. bakmadı. kederi arttı. öpüşüp ayrıldılar. hemen sigara yaktı. sersemlemiş şekilde arabaya yalpaladı. radyoda kısmetine çıkan şarkı: zero is also a number’ın sonu. dirty three. karşılaşmayı anlatacak, kendini anlayacak kimse gelmedi aklına. belki ibrahim baba. ölünce daha da yanlız kalacağım diye düşündü. daha gerçek bir yanlızlık. alıştırma yapıyorum sanki.

yıkıntı
yatağa uzandığında, vücudundaki hücreleri hisseder gibi oluyorsun: sanki hepsi yorgunluklarını sesleniyor.
ego zayıflıyor denmişti: bazen barutu az kibrit çöpü gibi parlayabiliyor.
bir bardak dolusu su. yere dök ya da iç.

sol ciğer alevlenmiş gibi gözüktü

Belgesel projesi ile ilgili olarak birçok kereler ziyaret ettiğimiz Şizofreni Dostları Derneği, Türkiye’nin psikiyatrik rahatsızlıklarla ilgili olarak kurulan ilk sivil toplum kuruluşu.

10 yılı geride bırakan dernek, düzenlediği faaliyetlerle, şizofreni hastalarının kendilerini sosyal hayata adapte etmelerinde önemli roller üstlenmiş. Maddi imkansızlıklardan ötürü kirasını ödeyemeyecek duruma gelen Şizofreni Dostları Derneği, kapanma tehlikesiyle karşı karşıya. Derneğin kapanması demek; iyileşme sürecine girmiş hastaların, birbirleriyle iletişiminin kopması demek.

Folklör dersleri ve çeşitli kursların yanı sıra, derneğin son faaliyetlerinden biri de “Şizo” markalı mumlar üretip satışa sunmak olmuş. Şizofreni hastaları tarafından üretilen mumlar, hastalığın iyileşmesi için gereken umudun da bir simgesi aynı zamanda.

Türkiye’de 600 Bin kişide olduğu tahmin edilen bu yürek paralayıcı hastalığa karşı, öncelikle

• ön yargılardan sıyrılmak,
• şizofrenleri damgalamaktan ve ayrımcılık yapmaktan vazgeçmek,
• tedavileri ve hayata uyum sağlamalararı için çalışan kuruluşları desteklemek gerekiyor.

Psikiyatr Dr. Mustafa Merter’in “Dokuz Yüz Katlı İnsan” kitabını uzun süredir yazmak istiyordum. Kitap, Kaknüs yayınlarından çıkmış. Kitapçılarda (biraz zor da olsa) psikoloji ile ilgili kitapların arasında yer alıyor. Şimdilik arka kapak yazısını ilave ediyorum. Okumaya paralel olarak kitaptan kimi alıntılar yaparak ele aldığı konuları tartışmak istiyorum.

Her yükseliş ve bir üst kata çıkış, terk edilen kattaki alt kişiliğimizin “ölümünü” temsil eder. O zaman usulca o kata inip o rolü oynayan oyuncunun kulağına sevgi, anlayış ve muhabbetle “Evet sen bensin ama ben sadece sen değilim!” diyerek hayatımızda o rolün hükmüne son verebiliriz. Hem onu aslında nefret ettiği bir varoluş tarzından kurtarmış hem de kendimize bir yükseliş imkânı sunmuş o/uruz! Rolün yani alt kişiliğin terk edilmesindeki en büyük engel, bir üst katın varlığını bilememek, yani rol giderse “boşluğa düşerim” kaygısıdır. Hâlihazırda öğretilen psikoloji, içimizde var olan potansiyele işaret etmediği için, ne yazık ki bizler rollere ve hâllere kilitlenip kalırız. Bir üst katın varlığından habersiz olan modem psikoloji bilimi, bir bakıma bu kaygıyı tasdik etmiş olur. (...)

Hiç şüphe yok ki, içimizde bir yerlerde bilge bir sanatkâr gizli ve bu sanatkâr her gece bizlere birbirinden değişik oyunlar sunuyor. Amacı, içinde bulunduğumuz hayat sahnesinin sadece bir oyundan ibaret olduğunu ve bu sahnede bizi temsil eden kişilerin sadece birer oyuncu olduğunu biz/ere göstermek. (...)

isviçre’de eğitim görmüş, pratik yapmış, psikoloji biliminin yanı sıra meditasyon ve yoga gibi Yeni Çağ akımlarını deneyimlemiş ve tasavvufu bir yaşam biçimi olarak benimsemiş Psikiyatr Dr. Mustafa Merter, bu kitapta bizim için bir yol haritası çiziyor. Haritayı elimize alıp Freud, Jung, Maslovv gibi psikoloji biliminin önde gelen kuramcılarıyla Charles Tart, Ken VVilber gibi farklı bilinç hâlleri ve hâl psikolojisinde yepyeni ufuklar açan son dönem düşünürlerin fikirleri arasında özgürce dolaşıyoruz. Kaybolma ihtimali yok. Zira rehberimiz başta Hz. Mevlânâ ile ibn Arabi olmak üzere tasavvuf büyükleri. Bu çok özel gezintinin adı ise Benötesi Psikolojisi. Rüyalar ve aktif hayal kurma teknikleriyle tedavinin nasıl uygulandığını görecek, psikospritüel kriz ve Kaliforniya Sendromu gibi problemlerle nasıl başa çıkabileceğimiz üzerinde kafa yoracaksınız, insan ruhunun kat kat derinliklerine indiğiniz gibi kat kat yükseklerine de çıkacaksınız bu gezintide. Yolun sonlarına geldiğinizde psikolojiye ve insana, bu yeni çehresiyle daha çok “inanacak” hatta muhabbetle “yaklaşacaksınız”.

Aziz dost! Sen, tek bir kişi değilsin; sen bir âlemsin! Sen derin ve çok büyük bir denizsin. Ey insan-ı kâmil! O senin muazzam varlığın, belki dokuz yüz kattır; dibi, kıyısı olmayan bir denizdir. Yüzlerce âlem, o denize gark olup gitmiştir! Bu konuyu anlatmak; uyanıklığın da uykunun da elinde değildir. Zaten bu dünya ne uyanıklık ne de uyku yeridir! (Hz. Mevlânâ, Mesnevi, cilt 3-4, s. 94)

Mevlana Celaleddin Rumi (k.s.) Hazretleri’ni anmak için Aralık 2006′da Konya’da düzenlenen Şeb-i Aruz Töreni. TRT2′de yayınlanan tören görüntüleri 30′ar dakikalık 4 bölüm halinde Google Video’da yer alıyor. Yayında Sema töreninin yanı sıra Hz.Mevlana ile ilgili bir belgesel ve Tuğrul İnançer’in konuyla ilgili bilgilendirici açıklamaları var.

Bölüm 1

Bölüm 2, 3 ve 4 yazının devamında:

Bölüm 2

Bölüm 3

Bölüm 4

Şizofreni hastalığıyla ilgili belgesel filmi.

Ayrıntılı bilgi için: Bkz.

Amazon’un Mekanik Türk adlı uygulamasında rastladığım ilginç işlerden birisi de, kendi kitaplarını yayınlayan bir yazarın, kitabından bir hikayenin okunarak eleştirisinin yapılmasını istemesiydi.

James Paige’in yayınladığı “The Dubious (But True) Tale of My Death (And Everything That Preceded It)” adlı kitabından “Moontower” – “Aykulesi” adlı kısa hikayeyi okudum. Kendisini tanrının oğlu zanneden kralın günün birinde aya dokunmak istemesi, bu isteğinin gözünü kör eden bir tutkuya dönüşmesiyle başına gelen hazin son anlatılıyor. Aya dokunmak için, ülkesinin bütün kaynaklarını kullanarak, gerektiğinde halkını sömürerek gerektiğinde kurban vererek kuleyi yaptırmaya girişiyor.

Hikayeyi okumaya başlarken aklıma ilk gelen Rudyard Kipling’in Öylesine Hikayeler adlı kitabı oldu. Orada anlatılan genellikle hayvan hikayeleri olsa da, üslup yakın gözüktü. Tabii hemen sonra 11 Eylül olayları, İkiz Kuleler ve devamında Amerikan saldırganlığı hikayenin sembolik göndermeleri olarak aklıma geldi. Yine Nemrut benzeri kralların sonu da hikayenin değindiği temalardan.

“Büyüklere masallar” tarzı didaktik üslubunu çok içime sindiremesem de okunabilir ve belirli bir edebi lezzet alınabilir bir kısa hikaye olmuş.

Yazarına bu sayfanın linkini göndermem gerektiği için kitap tanıtım yazısının ingilizcesi de burada:

An emblematic tale: Moontower

I read Moontower story from the book of the self-publishing author James Paige. The book’s full name is: “The Dubious (But True) Tale of My Death (And Everything That Preceded It)”

Moontower told us, the story of the Emperror Ayay-nehu, who, once would touch the moon. His wish becomes a blind passion and he sacrifice his peacefull kingdom. He orders to build the highest tower to the sky. His tragic end reminds King Nimrod.

First, when i start to read the story there was in my mind Rudyard Kipling’s book Just So Stories.

Moontower is more didactic and much more symbolic. The reader may easily remember 9/11 story: towers, cruel governor, godlike wishes, agression… etc.

I didn’t like so much “A tale for adults” sound of the story, but anyway you might get a literary taste. And may be, you can play a very easy “who is who” game while reading…